Chong

 

 

ช่วงเดือนที่ผ่านมางานเยอะมากครับ ทำมาจนข้ามเดือนแล้วก็ยังเคลียร์ไม่หมด อยากจะหนีไปนอนเล่นเคล้าเสียงคลื่นซะให้รู้แล้วรู้รอดไป นัดแม่ไปเที่ยวต่างประเทศกันตอนวันหยุดยาวช่วงวันแม่ก็โดนเบี้ยวซะงั้น ก็ไม่เป็นไรผลัดไปก่อนได้ ทางออกที่เหลือก็เหลือแค่ฟิตเนสกับไปนวด..ก็พอประคับประคองจิตมาได้ระยะนึงครับ หันไปมองคนข้างๆหลายๆคนก็รู้สึกว่าจะเจออะไรที่ไม่แตกต่างกันซักเท่าไหร่ หัวฟูกันเป็นทิวแถว มนันยาเอย โก๊ะโกะเอย มนต์นภาเอย..โอ้! นี่มันเดือนอะไรกันนี่..

 

พูดถึงโก๊ะโกะ..ชื่อนี้เป็นชื่อที่เพื่อนๆเต็มใจตั้งให้ปุยน่ะครับ กับคาแรคเตอร์โก๊ะมากมายของปุยเลยได้รับมอบนามนี้ไปอย่างภาคถูมิใจ ที่จริงผมมีวีรกรรมเพื่อนๆเนี่ยเยอะมาก..ว่าจะเขียนเล่าให้เพื่อนที่อยู่ไกลๆได้อ่านบ้าง เผื่อจะได้คิดถึงเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ (ซึ่งก็แก่แล้วจริงๆ) ที่จริงแล้วผมมีโก๊ะโกะหมายเลข1 กับโก๊ะโกะหมายเลข2 ซึ่งผู้ที่ได้รับตำแหน่งหมายเลข 2 ก้ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยครับ น้องเปิ้ล น้องสาวร่วมสายเลือดของปุยนั่นเอง ผมถึงได้รู้ว่าความโก๊ะเนี่ย..มันอยู่ในสายเลือดเลยนะเนี่ย เล่นสืบทอดกันทางพันธุกรรมซะขนาดนั้น..

 

ความสามารถในการลืมเป็นเยี่ยมกับการบังคับร่างกายตามทิศทางได้อย่างยากลำบาก รวมถึงความสามารถในการทำร้ายข้าวของอย่างไม่ตั้งใจถือเป็นคุณสมบัติที่ต้องการของคนที่จะได้รับตำแหน่งนี้ครับ ผมจะได้ยินคำเหล่านี้มาเข้าหูได้แทบทุกวัน.."โอ๊ะ..ลืม" กับ "อึ๊ยส์..เราลืม" และ "เออะ" "เอ๊ย.." อะไรประมาณนี้ รวมทั้งเสียงโครมครามจากการเดินชนนั่นชนนี่ ทำของตกมั่งล่ะ ถามหาของที่พึ่งถือไปเมื่อกี้มั่งหละ หรือบอกว่ายังไม่ได้ดูตอนนี้ของหนังที่พึ่งดูไปเมื่อวานมั่งล่ะ ต้องให้คำใบ้ไปถึงจะนึกขึ้นได้..เฮ้อ..เพื่อนชั้น น้องเปิ้ลก็ใช่ย่อยครับ..เหมือนกันเปี๊ยบเลยพี่น้องคู่นี้ วีรกรรมเด็ดสุดคือมีวันหนึ่งสองพี่น้องก็มากินข้าวเย็นด้วยกันที่บ้าน..

ขณะที่ผมกำลังง่วนแกะกับข้าวสำเร็จที่ซื้อมาจากข้างนอก และให้เปิ้ลไปเอาถ้วยเอาจานมาใส่ ทันใดนั้นเอง..

"เพล้ง..ตุบ." มีเสียงดังมากทำลายความเงียบขึ้นมา ผมกับมนันยาหันไปมองต้นกำเนิดเสียงทันที พบน้องเปิ้ลกับซากของถ้วยใบนึงบนพื้น ตอนนั้นผมรู้สึกผิดกับตัวเองครับ ไม่ได้เพราะไปว่าน้องเค้านะครับ ผมน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ว่ากำลังใช้ใครทำอะไรอยู่ ผมกับมนันยาหัวเราะดังมากเพราะมนันยาบอกว่าเห็นเป้นภาพซ้อนของปุยเลย..ซักพักปุยก็เข้ามาในบ้าน เห็นน้องเปิ้ลกำลังง่วนกับการเก็บทำลายหลักฐาน ผมเลยเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง..

"น้องไปยะจะไดนี่นั่น..บ่ระวังเลย" ปุยครับ..ดุน้อง 555

"ก่อมันมื่นหลอ น้องบ่ได้ตั้งใจ" เปิ้ลแก้ตัวเสียงเบาๆ 555

ทานข้าวกันเสร็จสรรพ คราวนี้ถึงคราเก็บกวาดหละครับ ทุกคนต่างทำหน้าที่ที่อยู่เบื้องหน้า ผมเก็บโต๊ะ บีเอาเศษอาหารไปทิ้ง ปุยเอาถ้วยจานไปล้างไปเก็บ ซักหนึ่งนาทีผ่านไป..

"เพล้ง..ตุบ." มีเสียงดังมากทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง..ทุกคนหันไปมองครับ เหมือนภาพโดนฉายซ้ำครับ ณ ตำแหน่งเดิม จุดเดิมเลย แต่เปลี่ยนคนแสดง กลายเป็นภาพของปุยกับเศษซากของถ้วยอีกใบหนึ่งที่พึ่งถูกฆาตกรรมไปอย่างไม่ตั้งใจ..ผมกับบีมองหน้ากันแล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างรุนแรง ใครจะไปอดไหวล่ะครับ น้องเปิ้ลยังหัวเราะเลย..สรุปมื้อนั้นมีถ้วยต้องสังเวยชีวิตไปสองใบจากฝีมือของสองพี่น้องโก๊ะโกะครับ..

 

ผมพึ่งได้เจอเปิ้ลเมื่อวานที่ผ่านมานี่เองที่โรบินสัน พอดีผมไปฟิตเนสแล้วก็แวะกินข้าวเย็นกับเอฟและโก๊ะโกะหมายเลข 1 เปิ้ลเอาเมล็ดทานตะวันที่ซื้อมาฝากผมมาให้ แต่เก็บเอาไว้ที่รถ..อ่ะ ไม่เป็นไร..เพื่อของฝากครับ ผมอาสาเดินไปส่งเปิ้ลที่รถตอนขากลับเพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเดินกลับเอามาให้ผม..เปิ้ลบอกว่าจอดรถใกล้มากครับ ออกประตูไปก็ถึงเลย..อ่ะใกล้ๆก็ใกล้ ก็เดินกันไปครับ ออกประตูเสร็จปุ๊บ..คือใครที่เคยมาเซ็นทรัลแอร์พอร์ตพลาซ่าที่เชียงใหม่แล้วจอดรถลานจอดรถข้างนอกก็คงรู้ดีนะครับว่าลานจอดรถเนื้อที่เกือบ 30 ไร่เป็นยังไง ด้วยความที่ผมเข้าใจไปเองตามความรู้น้อยๆที่ผมมีว่าคำว่าจอดใกล้ๆเนี่ย น่าจะหมายออกประตูไปแล้วคันแรกตรงมุมลานจอดรถที่ถึงเลยเนี่ย ใช่รถคันนั้นแน่..แต่ผมพลาดเองครับ..เปิ้ลจอดรถไว้มุมของที่จอดรถเหมือนกันครับ แต่เป็นมุมในสุดที่ไกลที่สุดจากประตูที่เดินออกไปกัน ผมหันไปมองหน้าน้องเปิ้ลแบบไร้คำพูด..เปิ้ลยิ้มออกมาอย่างน่ารักๆพร้อมกับบอกผมว่า.."เดินไปกำเดียวเองพี่" ครับ..กำเดียวครับ..ฝนตกด้วย..พูดไม่ออก

 

เดินถึงรถเปิ้ลก็ง่วนหากุญแจรถครับ เสียบกุญแจเข้าประตูหลังคนขับพร้อมบิด..ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ..เดินไปบิดตรงประตูคนขับ..อ่ะเปิดได้..กลับมาเปิดประตูเดิมอีกที..เปิดไม่ได้..เปิ้ลเริ่มงง..เปิ้ลไปดูทะบียนรถพร้อมเกาหัวครับ..แล้วก็พูดออกมาว่า.."ก็ใช่รถแล้วนี่หว่า" เหวอครับ ผมเหวอไปชั่วขณะ..ก่อนจะตั้งสติแล้วหัวเราะออกมา ผมเลยบอกเปิ้ลไปว่า

"ก็ใช่แล้วนี่ ก็เปิดประตูคนขับได้นี่ กลอนข้างในประตูหลังมันอาจจะติด ลองเข้าไปเปิดจากข้างในดูสิ"

เปิ้ลยิ้มตอบกลับมาเหมือนเจอทางสว่างแล้วก็ตอบผมมาว่า "เออ..เนาะพี่"..กรรม

เปิดประตูรถได้เสร็จสรรพผมก็ได้รับของที่ต้องการแล้วก็เดินจากมาเพื่อไปเอารถที่ลานจอดในอาคาร เดินไปถึงประตูที่พึ่งออกมาเห็นปุยยืนรออยู่และบอกกับผมว่าเปิ้ลสตาร์ทรถไม่ติดไปช่วยหน่อย..555  มาย ก๊อด..ผมกับปุยเลยเดินไปเอารถผมที่จอดไว้แล้วขับกลับไปที่ลานจอดข้างนอก ตอนไปถึงมี รปภ เข้ามาช่วยกันเข็นรถกันใหญ่แถมมีฝรั่งใจดีมาช่วยอีกคน..สรุปแบตรถหมดครับ แต่ก็สตาร์ทติดและขับกลับได้ละ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้จะสตาร์ทได้อยู่มั๊ย..ระหว่างทางกลับมาเห็นปุยโทรไปเช็คเปิ้ลว่าถึงไหนแล้วอะไรทำนองนี้ แต่ผมไม่ได้ฟังว่าคุยอะไรกันบ้าง..เพราะผมหัวเราะท้องแข็งไปหมดเลยครับ..

 

หลายๆอย่างหลายๆอาการที่เราไม่รู้ว่ามันมาจากไหน..ที่จริงแล้วมันอาจจะฝังลึกอยู่ในเซลล์พันธุกรรมของเราก็เป็นไปได้นะครับ เหมือนกับความรักที่ผมเขียนไปตอนต้นๆ ส่วนเล็กๆของมันอาจมีเกี่ยวข้องกับซักโครโมโซมใดโครโมโซมหนึ่งก็ได้..555 คนเรานี่ก็นะ..น่าค้นหาซะจริงๆ

 

 

 

 

 

 

"ศิลปะมันคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของจินตนาการ และไม่ต้องการความเข้าใจ"

(โน๊ต อุดม แต้พานิช)

 

มีบทสัมภาษณ์ของคุณประภาส  ชลศรานนท์ หนึ่งในมันสมองสำคัญของกลุ่ม workpoint เขียนเอาไว้ว่า "ถ้ามีเงิน 2 บาท ให้ใช้เงินบาทแรก ซื้อข้าว ส่วนอีกบาท ซื้อดอกไม้ " ครั้งแรกที่ผมได้อ่านประโยคนี้ในหนังสือแพรวเล่มไหนซักเล่ม ผมก็จำไม่ได้ รู้สึกว่าจะเป็นคอลัมน์บทสัมภาษณ์คุณปัญญา นิรันดร์กุลกับคุณประภาสเกี่ยวกับเรื่องการทำงานร่วมกันอะไรเนี่ยแหละ สิ่งที่ผมชอบในประโยคประโยคนี้คือการได้เข้าใจในสิ่งเดียวกันกับคนที่ใช้สมองในการคิดสร้างสรรค์งานมาตลอดชีวิตการทำงาน เป็นประโยคที่ไม่จำเป็นต้องอ่านคำอธิบายว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้น เพียงแค่คุณเข้าใจและรู้ว่าสิ่งไหนจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่..กับอะไรคือเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่..ทุกคนก็พยายามหาดอกไม้ดอกนั้นอยู่ทั้งนั้นแหละครับ..จะมีซักกี่คนกันที่หาดอกไม้ดอกนั้นมาได้..ในขณะที่คนอื่นๆยังกำอีกบาทนึงนั้นไว้และยังตั้งหน้าตั้งตาหามันต่อไป..

 

เดือนนี้ทั้งเดือนผมใช้ชีวิตอยู่กับการเพิ่มความสร้างสรรค์ต่างๆในงานที่มีอยู่ในมือ พยายามคิดไปในหลายๆแง่ อ่านบทความหลายๆเล่ม ติดตามแฟชั่น ติดตามเทรนด์ ไปดูหนัง (ด้วยความรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไปดูสองเรื่องที่อยากดูมากคือ sex and the city กับ wanted) ไปดูคอนเสิร์ต ไปดูการแสดง ไปดูเดี่ยว 7.5 ของพี่โน๊ตมาด้วย หลายคนดูแล้วก็บอกไม่ชอบนะ มุขเก่าเอามาเล่นใหม่อะไรอย่างงั้น แต่ไม่ใช่ผมนะ ผมชอบ หัวเราะจนไม่รู้จะหัวเราะได้มากกว่านั้นได้อีกมั๊ย ผมชอบในความเป็นโน๊ต อุดม ชอบในความคิดที่เค้ามีต่อชีวิตประจำวัน เพราะถ้าเป็นผม..ผมคงไม่สามารถมองเรื่องราวๆหลายเรื่องในแง่มุมที่ขำๆได้อย่างอย่างที่พี่โน๊ตทำ และสิ่งที่เค้าพยายามทำก็คือการพยายามทำให้ทุกคนได้หัวเราะและมีความสุขกับเรื่องเหล่านั้น..แค่นี้ก็น่านับถือที่สุดแล้วครับ..

 

อาทิตย์ก่อนผมได้มีโอกาสได้ไปทานข้าวเที่ยงกับฮุนที่พราวภูฟ้า (ที่นี่อีกละ..ฮ่าๆ ชอบที่นี่อ่ะ) กับกล้องราคาครึ่งล้านของมัน..เริ่มต้นวันนั้นด้วยเสียงโทรศัพท์ตอนเช้ามากๆและผมก็รับมันด้วยอาการงัวเงียๆ ฟังได้ความว่าไปกินข้าวเที่ยงกับมันหน่อย เดี๋ยวมันมาหาที่บ้าน..พอวางสายได้ผมก็ตื่นมาแบบงงๆว่าเกิดอะไรรึเปล่าหว่า ร้อยวันพันปีไม่มีโทรมาชวนไปกินข้าวซักครั้ง บางครั้งโทรไปชวนมันมันก็ไม่ไป..ติดประชุมมั่งล่ะ..นัดทนายมั่งล่ะ..แล้วไหงอยู่ๆโผล่มาได้หว่า..อ่อ! เดี๋ยวแนะนำก่อน ลียองฮุน ครับ เพื่อนคนนึงของผมที่นี่ที่ผมจะตัดเพื่อนมันไปหลายครั้งละ กับนิสัยชอบเบี๊ยวนัดกับเพื่อนๆ..ฮุนเป็นหนุ่มเกาหลีแบบฉบับในละครซีรี่ย์ที่สาวๆไทยกรี๊ดๆกันอยู่นี่เลยหละ หน้าตาก็..ผมกับบีลงความเห็นว่ามันหน้าเหมือนพระเอกคอฟฟี่ปริ้นซ์อ่ะครับ แต่ฮุนมักจะชอบบอกว่ามันเป็นคนหน้าตาไม่ดี ถ้าอยู่ที่เกาหลีมันก็หน้าตาบ้านๆพื้นๆด้วยเหตุผลที่ว่าหน้ามันไม่ได้ศัลยกรรม(..จะบ้าตาย)..ฮุนมาเที่ยวเชียงใหม่กับเพื่อนๆเมื่อประมาณปลายปีที่แล้วหลังจากไปตระเวนเที่ยวรอบโลกมา..จากนั้นฮุนก็หลงรักเชียงใหม่ในทันทีและตัดสินใจที่จะไม่กลับไปเกาหลี ทิ้งงานดีๆที่พึ่งตอบรับไปที่โซล เพื่อที่จะอยู่..ในเชียงใหม่

 

แรกๆผมกับเพื่อนลงความเห็นว่าฮุนตกหลุมรักเพื่อนผมคนหนึ่ง (ทุกวันนี้ก็ยังคิดว่าอย่างงั้น..55 แม้ว่ามันจะไปจีบสาวแถวๆคอนโดมันแล้วก็เถอะ) ก็ไม่กล้าจะถามหรอกครับ กลัวเพื่อนมองหน้ากันไม่ติด..การตัดสินใจอยู่ที่นี่ของมันก็ทำให้หลายๆคนแม้แต่ผมเองก็ตกใจอยู่เหมือนกัน..แต่สำหรับฮุนแล้วมันเป็นเรื่องง่ายๆ..เพราะอะไรน่ะหรอครับ.."กูรวย" คำตอบเดียว..ผมไม่รู้รายละเอียดมากว่าที่บ้านมันทำอะไรหรอกครับ..รู้แค่ว่าพ่อขายเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวอ่ะ..แม่เป็นเจ้าของโรงเรียนสอนทำอาหารอิตาลีในกรุงโซล..รู้แค่นั้นเอง  ไม่ได้รู้อะไรมากเล๊ย.. เฮ้อ..ชีวิต  หลายๆอย่างที่ผมไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของฮุนหรือแม้แต่สิ่งที่มันคิด คืออาจจะอยู่นอกเหนือความเข้าใจของตัวผมเอง วันนึงมันโทรมาบอกว่าตอนนี้อยู่สนามบิน อ้าวถามไปว่าจะไปไหน มันบอกว่าจะไปโซล บัตรเครดิตมีปัญหา อ่อ โอเค เดินทางดีๆละกัน บอกมันไปงั้น ผ่านไป 1 วันมีโทรศัพท์จากฮุนเข้ามา เอ๋า..ก็ไหนว่าไปเกาหลี..มันบอกว่ากลับมาแล้ว..โทรมาบอกเฉยๆ..อึ้งไปนาทีนึงครับผม ถามมันว่าไปทำอะไรเนี่ยวันเดียว มันบอกว่าไปตัดผมใหม่มา..ค่าตัดผมครั้งนั้น ซักครึ่งแสนอ่ะครับ..ด่ามันไม่ออกเลยจริงๆ..เกินความเข้าใจ..

 

สามชั่วโมงกับมื้อเที่ยง ผมพอจะรู้ความรู้สึกเหงาๆของมันอยู่เหมือนกัน กับหลายๆความคิดที่พรั่งพรูออกมาจากปากมัน บทสนทนาของเราเป็นไปอย่างง่ายๆประสาเพื่อนฝูง โวยวายๆ นินทาคนนั้นคนนี้ที พูดเรื่องบ้าๆบอๆ หัวเราะเรื่องชาวบ้าน เรื่องอนาคต เรื่องอดีต เรื่องงาน กินข้าวกันสองคนหมดไปเจ็ดร้อย ลงมาจากเขานี่แทบจะหลับคาพวงมาลัยมาเลยเชียว..มาคิดๆเรื่องที่มันพูดมาแล้ว..หลายๆคนบนโลกใบนี้ก็กำลังพยายามหาเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ให้กับตัวเองอยู่เหมือนกันนะ..คนเราต่อให้มีเงินมากมายไม่ใช่แค่บาทที่เหลือแต่ยังหาดอกไม้ที่จะซื้อให้ตัวเองไม่ได้..ก็ค้นหากันต่อไป บางครั้งเหตุผลที่เราต้องอยู่นั้นมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นรูปธรรมอย่างดอกไม้ก็ได้..แค่ความรู้สึกดีๆ..ก็มีความหมายพอที่จะอยู่แล้วหละครับ..

 

"I won't use that other coin for flower, it's for my cigarette"..นี่คำตอบของเค้าครับ..ลี ยอง ฮุน..

 

ได้ข่าวว่าญี่ปุ่นกับเกาหลีอาจจะเกิดสงครามเพราะแย่งชิงดินแดนกัน..คงเหมือนไทยกับกัมพูชา ฮุนบอกกับผมและเพื่อนๆอีกสองคนตอนที่ไปกินข้าวเย็นกันเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ถ้าเกิดสงครามจริงๆมันคงต้องกลับไปเป็นทหารตามกฎหมายบ้านมันน่ะ..เห็นมันพูดเหมือนบ่นๆ แต่ว่าฮุนเอ๊ย! เพื่อนมึงคนนี้น่ะ อธิฐานให้โลกมันมีสงครามซะทีทุกวันเลยว่ะ..555 เห็นมันอึ้งๆตอนที่บอกมันว่า "I don't believe in world peace" ฮ่าๆๆ

 

"ศิลปะมันคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของจินตนาการ และไม่ต้องการความเข้าใจ" คำพูดจากเดี่ยว 7.5 ของโน๊ต อุดม แต้พานิช ผมชอบนะคำนี้และผมก็คิดว่าความคิดคนเรานี่ไงครับศิลปะ เกินกว่าที่เราจะจินตนาการ และไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจ..ทุกวันนี้คุณก�